എഴുതാത്തവന്റെ എഴുത്ത്‌

അവസാനമായ് മനസ്സറിഞ്ഞ് എഴുതിയത് കുറേ മുമ്പാണ്‌. കുറേ മുമ്പ്!
ഇനിയും എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ എഴുതിയില്ലെങ്കിൽ എന്റെ ഉള്ളിൽ കിടന്നു നരകിക്കുന്ന എഴുത്തുകാരൻ
എന്തു വിചാരിക്കും എന്ന് വിചാരിച്ച്
എഴുതാനൊരുങ്ങിയിട്ട് ഇപ്പോൾ ഒരുപാടായ്.

മനസ്സിനെ നിർബന്ധിപ്പിച്ച്, കൈയ്യിൽ
പേനയും പിടിച്ച് കുത്തിയിരുന്നാൽ, ചിന്ത പുകയും, എഴുത്ത് താനെ വരും, എന്നൊക്കെയായിരുന്നു എന്റെ വിചാരം.
പക്ഷേ തലയിലെ താരനും കുറേ മുടിയും കൊഴിഞ്ഞു എന്നല്ലാതെ കാര്യമായ നേട്ടങ്ങളൊന്നും ഇതുവരെ ഉണ്ടായില്ല.
അപ്പോഴാണ്‌ ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കുന്നവർക്ക് നല്ലത് വരും എന്നത് മനസ്സിലിങ്ങനെ തികട്ടി വരാൻ തുടങ്ങിയത്. അങ്ങനെ ഞാനും ഒന്ന് കാത്തിരുന്ന് കളയാം എന്ന് വിചാരിച്ചു.
പക്ഷേ 'അവസാനിക്കാത്ത കാത്തിരിപ്പുകൾ' കാത്തിരിക്കുന്ന ആളുകളുടെ അവസ്ത അറിയുന്നതുകൊണ്ട് തൽക്കാലം കാത്തിരിപ്പ് വേണ്ട എന്ന് തീരുമാനിച്ച്, പേനയും പിടിച്ച് കുത്തിയിരിപ്പ് തുടർന്നു.

എഴുതാൻ പറ്റാത്തതിനെക്കുറിച്ച്
എഴുതിയാൽ, ഒരിക്കലും എഴുതിത്തീരാത്ത ഒരു എഴുത്തായിപ്പോകും ആ എഴുത്ത് എന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ഇപ്പോൾ ഞാൻ തിരിച്ചറിവ് നേടിയ കേമൻ!
പേനയും കടലാസ്സും മനസ്സിന്റെ കൈയ്യിൽ വെച്ചുകൊടുത്ത് ഞാൻ കൈയ്യും വീശി നടക്കുന്നു.

- ആദിൽ എ റഹ്മാൻ